Historia trufli

Trufle należą do grzybów znanych od starożytności i od wieków wywołujących różne reakcje i skojarzenia. Wokół trufli narosło wiele mitów i legend: wedle jednych trufla jest znakomitym afrodyzjakiem, według innych powiązana jest z mocami piekielnymi, nazywana była szczególnie w średniowieczu “dzieckiem diabła”, gdyż rośnie pod ziemią i ma ciemny kolor. Trufla jest bardzo drogim i bardzo cenionym przez kulinarnych smakoszy grzybem, nieodmiennie kojarzy się nam z luksusem i wyrafinowanym gustem kulinarnym.

Trufla znana była już w starożytności. Uważa się, iż jadano ją już 3000 lat przed Chrystusem w starożytnym Babilonie. Wedle podań faraon Cheops – po którym została nam słynna piramida Cheopsa – jadał trufle codziennie, które kazał sobie piec w gęsim smalcu. Mamy również dane historyczne – starożytny historyk Pliniusz Starszy uważał trufle za zwierzęta rodzące się pod ziemią. Według filozofa Teofrasta trufle były połączeniem deszczu i błyskawicy i nie należało ich jeść zbyt wiele. Natomiast starożytny lekarz Galen twierdził, że trufle to świetne lekarstwo i zalecał je jeść wycieńczonym i wychudzonym pacjentom oraz impotentom. W średniowieczu trufla zyskała zdecydowanie złą sławę. Z racji swego ciemnego koloru, dziwnego kształtu i podziemnego pochodzenia łączono truflę nieodmiennie z siłami piekielnymi. W wiekach średnich panował zakaz jedzenia trufli.

Do łask trufle powróciły w renesansie. Podanie głosi, że gdy Katarzyna Medycejska, księżna włoska, wyjeżdżała do Francji, by poślubić króla Henryka II, nakazała, by na jeden z jej książęcych wozów załadować dużą ilość trufli, bo toskańska księżniczka wychowana w krainie, gdzie o truflach pisał wiersze Bernardo Vigo, nie wierzyła, by grzyby te mogły rosnąć we Francji.

Odtąd trufle stały się synonimem luksusu i bogatego stylu życia. Wiemy z różnych źródeł, że jadał je sam Napoleon Bonaparte, Aleksander Dumas, George Byron. Do rozrywek pałacowych należało natomiast poszukiwanie trufli z towarzyszeniem eleganckich psów, których zadaniem było “upolować” cenne grzyby. Wiemy również, iż pod koniec XVII i na początku XVIII wieku włoscy władcy Wiktor Amadeusz II i Karol Emanuel III oddają się z pasją “truflowym wyprawom”. Dawniej trufla była nazywana w Europie “czosnkiem bogaczy” z racji jej delikatnej, czosnkowej woni. Należy również dodać, iż to nie tradycyjnie identyfikowana z truflą odmiana trufli czarnej była powszechnie stosowana do nadziewania mięs i ryb, lecz trufla biała.